„mężczyzny, który się przechwalał, że był jej kochankiem.
Właśnie w tym czasie, około Wielkanocy, wycięła dwunasty znak na kominku i mozoląc się nad książką Wielki Tydzień, przyrównywała własne cierpienie do męki Chrystusa kilka straszliwych tygodni, trzy dni śmierci — kiedy męża sądzono i skazano; potem i ona się obudziła, ale kamień na jej grobie nie drgnął.
Dokoła niej, w krzykach i wesołości mężczyzn, w gwałtownych kłótniach i wybuchach wściekłości kipiało życie. Ona jednakowo milczała jak martwa, przykuta do miejsca w głębi tawerny, skąd przez otwarte zawsze drzwi widziała tylko białą wstążkę gościńca, zamkniętą trawiastą krawędzią nasypu, którą — na tle smutnego nieba — wolno przechodziły z pyskami przy ziemi konie i woły na pastwisko. Chwilami cisza i martwota otoczenia budziły w niej myśl, że wszystko — daleki świat, straszny — z karą jej męża — i świat otaczający — ponury od jej własnej męki, wszystko było cichym grobowcem. Wiedziała, że pod tą pozorną śmiercią nie istniało dla niej nic prócz oczekiwania.
Pewnego dnia, pod koniec wielkiego postu, podczas gdy z książką w rękach drzemała, wszedł do tawerny młody, wysokiego wzrostu mężczyzna; rozglądał się niepewnie, jak ktoś, kto ucieka przed niebezpieczeństwem i szuka schronienia.“(15)