„Wtedy dokładnie widziało się, jak Szwajcarzy wysuwają lufy swych karabinów przez strzelnice, by dosięgnąć śmiałka, który usiłował opuścić na dół strzeżony przez nich most.
Kiedy indziej znów Billot wystawiał się dobrowolnie na armatnie pociski, licząc na to, że one zniszczą filary mostu, ale „fujarka" po odegraniu swej melodii milkła, kanonierzy wycofywali się, a Billot zostawał sam, by obsłużyć jedyne działko atakujących Bastylię. I Pitou znów wybiegał i wołał
— Panie Billot! Błagam pana w imieniu panny Katarzyny... Niechże pan się zastanowi, bo jak pana zabiją, panna Katarzyna zostanie sierotą!
Billot ulegał temu argumentowi, który zdawał się działać na niego bardziej przekonująco niż poprzedni.
Wreszcie w bujnej wyobraźni starego wieśniaka zrodził się nowy pomysł. Począł biegać po .placu wołając
— Przyprowadźcie tu wózek! Kto ma wózek!
Pitou doszedł do wniosku, że to, co jest dobre w pojedynczej ilości, musi być doskonałe, gdy się je podwoi. Biegł więc za Billotem, krzycząc
—Dwa wózki! Kto ma dwa wózki! Niezwłocznie sprowadzono dziesięć wozów.
— Przynieście słomy i suchego siana! — wołał Billot.
— Słomy i siana! — wtórował mu Pitou.
W jednej chwili około dwustu ludzi niosło wiązki siana i słomy.“(6)