„Z IV grupy poza węglem, krzemem i tytanem na uwagę zasługuje german (Ge), cyrkon (Zr) i cyna (Sn); są one toksyczne, ale w małych ilościach występują w organizmach roślinnych i zwierzęcych.
W V grupie poza azotem i fosforem znajduje się w czwartym okresie wanad (V) i arsen (As). Wszystkim znana jest toksyczność arsenu, który ma właściwości chemiczne podobne do fosforu i dosyć łatwo go zastępuje w związkach organicznych, ale nie pełni jego funkcji jako przenośnika energii. A więc mimo oddychania żywy organizm nie uzyskuje z tego
procesu energii. Dostarczanie organizmowi energii jest podstawowym zadaniem oddychania. Wanad jest prawdopodobnie potrzebny niektórym grzybom i glonom, chociaż już w małych stężeniach jest trujący. H. Bortels (1937) zauważył korzystny wpływ wanadu na rozpowszechnienie azotobaktera w glebie i wiązanie azotu.
W VI grupie poza denem, siarką i molibdenem znajduje się chrom (Cr), selen (Se) i tellur (Te). Chrom jest silnie trującym pierwiastkiem, ale niektórzy badacze stwierdzili jego korzystny wpływ na wzrost owsa, żyta, pszenicy i kukurydzy przy małych stężeniach. Również bardzo toksyczny jest selen, zwłaszcza dla zwierząt otrzymujących go w paszy. Niektóre gleby amerykańskie zawierają go zbyt wiele. Istnieje również problem toksyczności mikroelementów.“(11)